آوای سکوت

این جملات از اینور اونور جمع شدند که بعضیاشون مال آدمای بزرگن و بعضیاشون مال آدمای کوچک اما هر دو جالب و تامل بر انگیز :

« تصور كن اگر قرار بود هر كس به اندازه ي دانش خود حرف بزند چه سكوتي بر دنيا حاكم مي شد »

پر بودم و سیر بودم و سیراب

و لذتم تنها این که ...

آری کارم سخت است و دردم سخت

و از هر چه شیرینی و شادی و بازی است محروم

اما ...

این بس که می فهمم!

خوب است ...

احمق نیستم .

                                    «دکتر علی شریعتی»

البته ما خیلی کوچکیم در مورد این دانشمند بزرگ و فرزانه اظهار نظر کنیم فقط می توانیم شعر هایی از وی بگوییم که هر کلمه اش برای خودش دنیایی است .

« آزادی »

آزادی ،

در دامن اسارت می زاید ،

در زنجیر رشد می کند

از ستم تغذیه می کند

با غصب بیدار می شود

های ، این سرنوشت آزادی است .

« آدمهای بزرگ »

این روزا و خیلی هم اتفاقی همین روزا« شایعه » توی کوچه ، خیابون ، شهر، استان و حتی کشور بدجور رشد کرده حتی بدتر از تورم !

حالا معلوم نیست چند نفر آدم ( شاید هم غیر آدم ) مجهول الهویه هی («هی» نشانه تکرار و به همان معنی است ) نشستند و شایعه درست می کنند.

چند تا از این شایعه های تابلو که واقعا هم خنده رو(از همونا که صبح تا شب و بعضی اوقات هم از شب تا صبح رولبای ماست) به لبای ماها می آره .

میگن : برنج ییهو قیمتش %50 رفته بالا !!!

نه خداییش باور می کنین ؟ آخه همچین چیزی امکانش هست ؟

همه انبارای وزرارت بازرگانی ، کشاورزی ، صنایع ، اطللاعات و دکونای محله ی رئیس جمهور محبوبمان پر از کیسه های برنجه اونوقت بیاد گرون شه ؟!!!!!

ای مجهول الهویه های ... بد .

میگن چای ، اونم گرون شده و بعضی جاها مثل کردستان کیلویی 25 هزار تومنه !

اینم ازون حرفاست . چون خیلی شایعه تابلوییه دربارش هیچی نمیگم .

میگن قندوشکر ... راجبه این دیگه اصلا نمیشه باور کرد می دونین چرا ؟

این همه مزارع نیشکر تو جنوب و جاهای دیگه داریم هیچ ، اون همه شکرهایی که از کشورهای دوست ، برادر ، هم سنگر ونزوئلا و کوبا و ... وارد کردیم اونا چی شدن پس ؟

میگن زندگی سخت شده ، سکته های قلبی زیاد شده ، مرگ سخت هم راحت شده ... بابا این دری وریا چیه که میگن ؟

چرا جو سازی میکنن ؟ به خدا اینا همش ترفندای دشمنای ماست ، چند نفر جوون که همشونم قلبشون مریض بوده و معلوم نیست از کجا آوردن و انداختن اینجا که با یه پخ (صدای ترسناک با چاشنی کم ) ور بیفتن و بگن آهای دنیا می بینین اونجا چه خبره؟

می بینین جوونا زندگی نکرده می میرن ؟!!!

اصلا من نه ، شما باور می کنین این همه اراجیفُ ؟

تازه خیلی شایعه می گفتن من دیگه حوصلم نیومد بنویسم حداقل باید 2 ساعت تایپ میکردم .

اینم بگم که اینارو(شایعه هارو دیگه) یه مشت ملت خون تو شیشه شده میگن ( شاید همون مجهول الهوویه ها ، (وااااای همه عوامل دشمن شدن )) که البته بازم میگن : همش شایعه است !!!

                                                                            «سکوت»

کنار یک ساختمان نیمه کاره ی یکی از محله های مرفه نشین شهر ایستاده بودم که مرد و پسری 6.7 ساله از داخل این ساختمان در حالیکه دستشان تکه لوله ها ی پلاستیکی بود بیرون آمدند .

ظاهرا ً مرد ، نگهبان این ساختمان بود و پسرش هم حتما ً برای اینکه حوصله پدرش سر نرود آمده بود پیشش و یا برای اینکه حوصله خودش سر نرود آمده بود .

در حالیکه لوله ها را در هوا می چرخانیدند به طرف درخت های کوچه رفتند .

ندانستم مرد با لوله های دستش چه چیزی را به پسرش نشان می داد .

توی دلم گفتم : حتما ًمی گوید می بینی پسرم این خاک درست مثل خاک محله ی ماست و این درختی هم که از زیر این خاک بیرون آمده درست مثل درختی است که از همان خاک محله ما بیرون آمده ، هردو درخت هستند .

اینها را می گفت و توی دلش به حرف هایی که زده بود می خندید .

درست در همین لحظه بود که ماشین مدل بالایی از آنجا عبور می کرد . از بد حادثه پدرو پسری تقریبا هم سن و سال پدر و پسر نگهبان داخلش بودند

پدرداخل ماشین عینک آفتابی زده با پیرهنی اتو کشیده که حتما ً بوی ادکلنش تا چند متری به مشام می رسید ، با قیافه ای آرام مقابلش را نگاه می کرد . حتما ً پیش خودش به خودش افتخار می کرد به اینکه بجای لوله پلاستیکی یک گوشی چند صد هزار توما نی - که شاید برابر یک ماه حقوق آن نگهبان بود - دست پسرش هست که ماه پیش برای تولدش خریده .

صحنه عجیبی بود ماندم چه بکنم ، به که یا به چه ریشخند بزنم ، لعنت بفرستم ، گریه کنم ، بی تفاوت باشم ، بخندم ،...؟!!!

پدرو پسر مرفه ظاهرا ً بی درد آرام دور شدند و پدر و پسر غیر مرفه ظاهرا ً پردرد هم در حالیکه با همان تکه لوله ها باهم شمشیر بازی می کردند رفتند سراغ کار و زندگی شان .

من ماندم و این که این دنیای کثیف - شاید - چقدر از این صحنه ها و پارادوکس ها به من نشان خواهد داد و من تا کی دوام خواهم آورد ؟!

                      « سکوت »  

توهمات یک پارانویدی (پارانوید = انسان نما

همه جا پر از صدا بود یک دفعه اما تمام شد .

حالا همه جارا بی صدا می بینم راه می افتم نه تند نه آرام ، معمولی .

شروع می کنم به دید زدن دورو برم چی هست چی نیست .

چند نفر ریش دار، سیاه پوشیده چند متری هست که با نگاهشان همراهیم می کنند بهشان زل می زنم کم میارند .

می روم جلو پیاده نه تند نه آرام معمولیه معمولی .

ماشین ها خیلی کم صدا شدند ، نه اصلا بی صدا .

چرا این زن و شوهر اینجوری باهم جرو بحث می کنن از ظاهرشون پیداست که در حال جروبحث کردن هستند ولی آخه جرو بحث بی صدا ؟

ممکنه همچین چیزی؟

این آقاهه رو از ته دلش می خندد بلند بلند اما بی صدا .

می روم پیاده معمولی نه تند نه آرام .

گوشم پراز صداست اما از بیرون هیچ صدایی نمی آید . جلوتر می روم سرم را بلند و در امتداد دماغم نگاه میکنم یکی وارونه خیره شده به طرفم خیلی ازش خوشم می آید خودش را برایم دوتا میکند !

من را می گویم .

چشمام پایین فکرم بالا می روم ، پیاده ، معمولی نه کمی تند ، خوابم می آید می ترسم آنقدر معمولی راه بروم که همین طور معمولی بخوابم یا خودم را به خواب بزنم تا مثلا معمولی راه رفتنم توجیه بشود .

بوها را می شنوم ولی هنوز صدا نیست .

تقریبا نیم ساعت است که پیاده می آیم و هیچ صدایی جز صداها ی داخل گوشم را نمی شنوم اما حتی یکبار هم از خودم نپرسیدم چه بلایی سر صداها آمده یا آورده اند و یاد آورده ام ؟!!!

فکر کنم آخری درست باشد چون اگر غیر از من کسی بلایی سرش می آورد آن وقت آن زن و شوهر نمی توانستند باهم جرو بحث کنند و یا آن مرد بلند بلند نمی خندید و حتی ماشینها هم بدون صدا که نمی توانستد حرکت کنند .

به پله برقی می رسم ، سوار می شوم دستم روی تسمه نگاهم هم مثل سایر نگاه ها بالا میرود همراه خودم و خودشان .

بالا رفتم حالا نوبت پایین آمدن است ، می آیم ، دستم روی تسمه نگاهم همراه خودم پایین .

از پایین یک دختر عجیب می آمد و البته هنوز هم می آید ، عجیب چون به نظرم آمد دنیا را - این کیسه بوکس بتنی - را چهارتا می بیند همه دلشان می خواهد ریختش را نبینند ولی او چهارتا می بیند شاید دوست دارد و یا عادت کرده .

می روم ولی نه پیاده ، وارد خانه می شوم هنوز گوشم پراز صداست اما از بیرون هیچ صدایی نمی آید . بوی یاس مستم می کند به طرفش می روم اما هیچ کاری انجام نمی دهم .

هدفون ها را از گوشم در می آورم و ناگهان ... صداها برگشتند و برمی گردند .

                                                                                                          «سکوت»

شهید ، شهید است . بدون هیچ افزودنی مجاز یا غیر مجاز.

امروز سوم خرداد سالگرد آزادی خرمشهر بود روزی که....

نمیدانم ، من حق دارم یا اصلا می توانم راجع به آزادی خرمشهر در رابطه با  جنگ و یا درباره شهیدان حرف بزنم ؟

مطمئنا من نمیتوانم آنها را توصیف کنم آنطور که بودند . ولی می توانم آنها را آنطور که برایم هستند توصیف کنم .

امروز اخبار ساعت 14 صحنه ای از جنگ را نشان می داد که آر پی جی زنی هدفش را گرفته و شلیک می کند و در همین لحظه گلوله ای درست بر پیشانی او اصابت می کند و او را از بالای خاکریز ظاهرا بر زمین می زند . این صحنه چندین و چند بار نشان داده شد و هر بار من بیشتر پی به عظمت مردان واقعی بردم که اکنون نامی مانده از آنها و به کوچک بودن آنهایی که پشت این شهیدان این مردان پنهان شدند و زنده ماندند و استفاده کردند هم از خون و هم از نامشان .

اما کسانی هم بودند که نه پنهان شدند و نه شهید ، آنها به قول خودشان بدشانس بودند ، آنها هم مورد ظلم قرار گرفتند چون این حق را بر خود ندانستند که برای جهاد در راه خدا پاداش بگیرند .

درود می فرستم بر تمام شهیدان واقعی و آنهایی که بدشانسی آورده و می آورند .

سال 87 سال نوآوری و شکوفایی است و ما از آغاز این سال هر روز شاهد نوآوری ها و شکوفایی های بسیاری در همه عرصه ها مثل اقتصاد و روابط و ... هستیم و اما یک نوآوری نو هم در عرصه پوشاک .

وآن نوآوری چیزی نیست جز طراحی وتهیه ی مانتوهایی که اشعاری از شعرهای حافظ و سعدی و... که به خط نستعلیق روی قسمتی از مانتوها نگاشته شده اینم نمونش .

اما این طرح هم مثل هر طرح دیگری دارای معایب و محسناتی خواهد بود که در ذیل مختصرا اشارتی چند به آنها می نماییم :